اندیشه ی انتقادی در حسابداری

لاپوشانی کردن وانمود کردن است به نداشتن چیزی که کسی دارد. شبیه-سازی کردن جعل کردن داشتن چیزی است که کسی ندارد. یکی حضور را می رساند و دیگری غیبت را. ولی موضوع از این پیجیده تر است چرا که شبیه-سازی کردن وانمود کردن نیست: «کسی که بخواهد یک بیماری را جعل کند می تواند به-سادگی در رختخواب بماند و همه را بر آن دارد که باور کنند بیمار است. کسی که یک بیماری را شبیه-سازی کند در خود برخی از نشانه های آن بیماری را تولید می کند» (Littre). پس لاپوشانی کردن و وانمود کردن هیچ کدام آسیبی به اصل واقعیت نمی زنند: تفاوتْ همیشه کاملا روشن است٬ اصل واقعیتْ تنها به-سادگی با نقابی پوشانده شده است٬ ولی شبیه-سازیْ تفا...

بودریار در کتاب شبیه-ساختگان خود٬ یک چرخه ی دلالت ها را که دقیقا به هیچ چیز اشاره نمی کند٬ به تصویر می کشد. دال هایی که ابتدا به واقعیاتی اشاره می کنند٬ بعد واقعیات را جعل می کنند٬ سپس غیبت واقعیت را پنهان می کنند٬ و در آخر ارتباط خود را با هر نوع واقعیتی (حتی غیبت واقعیت) از دست می دهند٬ و به-خودی-خود یک شبیه-ساخته ی محض می شوند. او توضیح می دهد که میان وانمود کردن و شبیه-سازی کردن تفاوت هست: «... لاپوشانی٬ وانمود کردن به نداشتن چیزی است که کسی دارد. شبیه-سازی٬ جعل داشتن چیزی است که شخص ندارد... وانمود کردن و لاپوشانی کردن آسیبی به اصل واقعیت نمی زند: تفاوت٬ همیشه روشن است٬ فقط بسادگی پنهان ش...

فوکو را فراموش کن گفتمان فوکو خود یک گفتمان قدرت است. نوشتار فوکو از یک سو مارپیچ توانمند زایایی که دیگر معماری مستبدانه ای نبوده بل انشعابی تو در تو, پیچش و چرخشی بی آغاز است که هر چه گسترده تر و راسخ تر در حال واگشایی است و اما از سوی دیگر جریان قدرت شاخه شاخه ای است که از سرتاسر شبکه مختلخل امور اجتماعی ذهنی و شبکه ی تن ها بیرون تراویده و به گونه ای ناپیدا در حال تنظیم فن آوری های قدرت است (جایی که روابط قدرت و فریبندگی به شکلی ناگشودنی در هم تنیده است). گفتمان فوکو فضایی که خود گشوده جریان یافته، آن فضا را پرورده و از خود می آکند. بندها و فصل ها در مارپیچ ها تاب می خورند؛ یک شاهکار مرکز زد...

بخش «پایان پانوپتیکون» نام این بخش از یک طرح معماری به نام پانوپتیکون گرفته شده است که توسط جرمی بنتام٬ فیلسوف و نظریه پرداز اجتماعی انگلیسیس ارائه شد. مفهوم بنیادی این طرح آن است که این امکان را فراهم کند که همه ی ساکنین این بنا (pan) توسط یک شخص ناظر واحد مشاهده (opticon) شوند بدون این که بتوانند بفهمند آیا تحت نظارت هستند یا نه.بودریار کار خود را در این بخش با یک مثال از سریال خانواده ی لاود شروع می کند. در این سریال پر طرفدار٬ زندگی عادی خانواده ای به نام لاود در طی هفت ماه بدون هیچ فیلمنامه ای فیلمبرداری و از طریق تلویزیون پخش می شد: «هنوز هم این ایدئولوژیِ تجربه ی زنده – نبش قبر واقعی...

Reagan were not popular, but the popularity of Reagan were popular. https://youtu.be/2U9WMftV40c ...